Bedenimize nüfuz ediyor havanın nemli kederi .
Ay ile yıkıyorum üstümüze sinen kirli medeniyeti .
Huzur bulmuyor şehrin ruhu ,
kökleri göklerle katlettiklerinden beri .
Buna rağmen sen ve ben ..
Tohumlar bırakıyoruz dünyaya , büyümeyecek .
Er yada geç bu kanla sulanmış toprak meyvemizi çürütecek .
Duvarlara lanetimi karala , ağzı bozuk sükunetini birde .
Ardından rimelini ben akıtmadım ki de kinle ..
Korktuğun karanlıkları değişmem floresanlara .
Çok hissiyat çaldırdım ben kanalizasyon korsanlarına !
Fakat hiç aldanmadım varlık içinde ki kayıp ruhlarına .
Ve hiç aldatmadım ben aklımla..
Mel Akıncı
